دستم را برد. تیغ را دیدم. دستم را برداشت. آینه فرمز شد.

صدای روی زمین ریختنم را شنیدم. باد می بارید. لای باران گذشتم.

محسن می خندید و ۱۳ سالش بود. فرخ شاعر نبود هنوز.

هنوز به عبور نرسیده بودم. جوجه غازهای مادربزرگ را خفه می کردم و ۴ سالگی.

جای چنگ های رضا روی صورتم بود و اخم کرده بودم.

باد می بارید. لای باران گذشتم.

بینی ام به دیوار خورد و بیدار شدم، صورتم غرق خون ...